Wat een mooie dag

Niezijl, 28 juni 2016

Daar zit ik op mijn veranda nagenietend van onze prachtige garageverkoop en andere acties voor Roos, de prachtige dochter van mijn lieve oud collega Iris. Wat fijn om weer te ontdekken dat er zoveel lieve mensen zijn en wat is het toch geweldig om samen iets teweeg te brengen, samen een evenement organiseren maakt mij echt gelukkig…….op dit soort momenten denk ik vaak aan mijn ouders, wat hadden ze hier van genoten. Ik draai keihard ‘Wat een mooie dag’ van Brigitte Kaandorp. Het is bewolkt en het regent een beetje, maar ik besluit dat het een mooie dag is en dat het nu toch echt tijd wordt om weer aan het werk te gaan! Ik heb er voor gekozen om Fonkeldorp nieuw leven in te blazen en dan moet er nu wel keihard gewerkt gaan worden.

Vandaag moet ik gewoon echt aan de slag met de opdrachten die de afgelopen week zijn blijven liggen waaronder het maken van een pagina voor een boek over de Kunst van het Verdwalen. Alleen de titel is al fantastisch en ik ben dolblij dat ik hier iets voor mag verzinnen, natuurlijk heb ik me laten inspireren door verdwaaldeskundige optima forma Pippi Langkous. Mijn pagina gaat over de dingenzoeker:

Ik weet niet wat jullie gaan doen”, zei Pippi. “Maar ik kan niet luieren. Ik ben namelijk een dingenzoeker en dan ben je nooit klaar.” “Wat ben je, zei je?”, vroeg Annika. “Een dingenzoeker.” “Wat is dat?” vroeg Tommie. “Iemand die dingen zoekt, natuurlijk. Wat zou het anders zijn”, zei Pippi. “De hele wereld is vol met dingen en het is heus nodig dat iemand die zoekt. En dat is nu juist wat een dingenzoeker doet.”

 Ik kijk wat op me heen en bekijk de restanten van het weekend. Voornamelijk lege glazen en een bergje keramiek. We hebben zondag keramiek uitgezocht van mijn vader voor een veiling speciaal voor Roos en we hebben de stukken eruit gehaald die papa kapot zou tikken. Werk wat op de een of andere manier niet voldoet…. Ik kijk naar het bergje, aan mij de ‘eer’ om dit kapot te tikken. Eén voor één pak ik de vreemde zware stukken in blauwe tinten op…het werk voelt mat, en is zwaarder dan al het andere werk. Dik gedraaid dubbelwandig, stevig en robuust. Ik begin mijn verzameling van dezelfde potten te stapelen en langzaam ontstaat er een stevige soort totempaal. Ja, het is een totempaal, mijn totempaal. De lichte kleur is dezelfde kleur als de basiskleur van mijn nieuwe website. Ik vind dat een prachtige kleur, waarom stond dit werk me eerst tegen? Het is anders dan al het andere werk van mijn vader, waarom is hij ‘teruggegaan’ naar het draaien van dikke robuuste vormen ? wat heeft hij hier mee willen vertellen?

Ik ga op een afstand zitten kijken naar mijn werk met werk van mijn vader. Ik zit hier vandaag dankzij hem, ik heb leren genieten van het leven van hem, de ideeënfabriek in mij komt een beetje van hem en het willen ontdekken en je blijven verwonderen is ook eindeloos gevoed door mijn vader. Hij vormt samen met mijn moeder de basis van mijn verhaal. De kleuren passen dan ook helemaal bij mijn moeder, zij hield van alle kleuren blauw. Zij heeft ons geleerd open te staan voor iedereen, zorgzaam en begripvol te zijn. Alles mag, niks is te gek en morgen kan je ook nog schoonmaken…..ze leerde ons een flink aantal luie huisvrouwen trucjes.

De totempaal vertelt langzamerhand mijn verhaal, de basis staat en ik ga de zeven verschillende onderdelen met elkaar verbinden. Dan kan ik weer verder bouwen aan mijn eigen verhaal.

Ondertussen vloeit de pagina voor het boek uit mijn stiften in de vorm van een mindamp. Er ontstaat een mooi idee voor een combinatie workshop dingenzoeken-totempaal maken. De dingen stromen als vanzelf binnen, zou dat dat het resultaat zijn van een mooie dag van deze dingenzoeker?

Ja! Wat een mooie dag, alsof er nooit iets is gebeurd…..

totem